Lubię żyć i pracować w bezpiecznym formacie, a zarazem kreatywnie podchodzić do rzeczywistości otwierając się na wiele perspektyw. Znam się na tym, a ponad 30-letnie praktyka psychoterapeutyczna nie zatarła mojej  fascynacji ludźmi.  Swoją pracę traktuję odpowiedzialnie, też trochę jak misję i zarazem przygodę. Wciąż inspirują mnie wiedza i  świat . Dla mnie niezwykle cennym i ważnym doświadczeniem jest łączenie przeciwieństw. Tę zdolność znajduję w historii  mojej solidnej i zarazem romantycznej rodziny. Z domu wyniosłam akceptację dla siebie i uznanie dla ludzkiej różnorodności.

Moja droga zdobywania wiedzy i kompetencji odzwierciedla się w świecie moich wartości. Zanim podjęłam studia już odbywałam „praktykę” na oddziale zamkniętym, dla kobiet w Drewnicy. Pracowałam rok jako salowa, żeby zdobyć punkty, które zwiększały moją szansę dostania się na medycynę. Jako „przyszła” studentka miałam przywilej uczestniczenia w obchodach oddziału i towarzyszyć psychologom w ich pracy ze społecznością pacjentek. Nie poszłam na medycynę. Wybrałam medyczne studium terapii zajęciowej. Tam, oprócz bazowo nauki o człowieku z perspektywy neurologicznej i psychiatrycznej, regularnie przez dwa lata odbywałam praktyki na oddziale psychiatrycznym żeńskim, męskim, oraz na oddziale neurologicznym. Równolegle podjęłam pracę nad własnym rozwojem, uczestnicząc kolejno w 4 dniowym treningu uwrażliwiającym, 5 dniowym treningu interpersonalnym i 7 dniowym treningu terapeutycznym. Kiedy kończyłam tę szkołę, wiedziałam, że chcę iść na studia interdyscyplinarne, by widzieć i uczyć się pracować z ludźmi w różnych kontekstach patrzenia na ich problemy. Wybrałam studia interdyscyplinarne w Instytucie Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji na Uniwersytecie Warszawskim. Czerpałam wiedzę z pespektywy psychologii (nie tylko klinicznej), pedagogiki, socjologii, prawa i nauki o rodzinie. Program studiów zapewniał możliwość „odwiedzenia” placówek wychowawczo opiekuńczych dla nieletnich, zakładów penitencjarnych dla młodocianych itp. oraz przechodzenia np. doświadczenia treningu interpersonalnego itp. Praktyki (3 miesiące) studenckie odbyłam w grupie terapeutycznej dla „narkomanów”. Ostatnie lata studiów,  to także czas zaangażowania się w działania profilaktyczne dla uczniów szkół średnich pod wodzą psychologów realizujących systemowe duże projekty oparte o pracę w grupie poza szkołą pod hasłem: masz problem …przyjdź do nas

Studia skończyłam z wyróżnieniem i rekomendacją do pracy naukowej w Zakładzie Psychologii Klinicznej w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie. To kolejny „zakręt” w mojej drodze do psychoterapii. Naukowa perspektywa wydała mi się wówczas odległa od człowieka, ale dzięki byciu tam wtedy, mogłam podjąć naukę u ówczesnych mistrzów – dzisiejszych w większości, sław i autorytetów psychoterapii systemowej, psychodynamicznej integracyjnej. Uczyłam się pracy z rodziną, uczyłam się pracy indywidualnej z  osobami z „różnymi diagnozami”. Uczyłam się rozmaitych metod pracy z pacjentem, z grupą. Odbyłam miesięczny staż kliniczny  w IPiN na oddziale psychiatrii dzieci i młodzieży , między innymi siedząc za weneckim lustrem z psychoterapeutami i obserwując pracę ich kolegów/koleżanek prowadzących sesję z rodziną.

Podjęłam decyzję o „zejściu” ze ścieżki naukowej kariery na korzyść pracy psychoterapeutycznej. Zostałam przyjęta do wiodącej (stosującej nowe psychoterapeutyczne metody pracy ) placówki leczenia uzależnienia od alkoholu i współuzależnienia.

Po roku zostałam szefem tej placówki. Byłam nim 7 lat. Wprowadziłam do oferty program terapii dla młodych dorosłych dzieci alkoholików, który stworzyłam we współpracy z kolegami, w oparciu o diagnozę potrzeb emocjonalnych  i rozpoznanie deficytów rozwojowych wyodrębnionych przez „moment rozwojowy w życiu – 18-26 lat.. Program Systemowej Pomocy Psychologicznej dla MDDA „Z dalekiej podróży do własnych kątów” realizowany  jest nieprzerwanie od 1993 roku a jego skuteczność cały czas podlega ewaluacji. Dziś jest to dwuletni program psychoterapii adresowany do osób z doświadczeniem wczesnej traumy relacyjnej. A miejscem realizacji jest Stowarzyszenie Od-Do, które współtworzę od 2001 roku.

Uczyłam się i uczę nadal. Aktualizuję i poszerzam swoją wiedzę zawodową i kompetencje psychoterapeutyczne nie zależnie od nurtu jako uczestnik i jako realizator szkoleń, seminariów, konferencji. Dysponuję ogromnym doświadczeniem pracy z grupami terapeutycznymi. Jestem certyfikowaną psychoterapeutką i superwizorką Stowarzyszenia Od-Do. Identyfikuję się z nurtem integracyjnym. Posiadam certyfikat psychoterapeuty Polskiej Rady Psychoterapii. 

Jestem również trenerem II stopnia i superwizorem  warsztatu i treningu interpersonalnego (rekomendacje Polskiego Towarzystwa Psychologicznego) i a także edukatorem seksualnym (ukończyła w tej  dziedzinie dwu- stopniowe podyplomowe studia pod kierunkiem profesora Lwa – Starowicza)

Jestem współtwórcą Szkoły Psychoterapii DDA, w której celem jest nauka „siadania” w roli psychoterapeuty. Zintegrowania w sobie wiedzy i kompetencji a także odpowiedzialności wynikającej z pracy w tym zawodzie.

Jestem autorką publikacji „Uczeń z rodziny dysfunkcyjnej” oraz współautorką „Sztuki prezentacji” wydanych przez WSiP i „DDA czy to ja” wydanej przez wydawnictwo Sensus.

Pozostaję na  drodze rozwoju, ale też z przyjemnością wypoczywam i czerpię satysfakcję z efektów własnej i współwłasnej pracy w Stowarzyszeniu Od-Do